Cechy wpisane w zawody medyczne

U ludzi, którzy dopuszczają się skrzywdzenia innych obwody empatii funkcjonują nieprawidłowo. Tak samo jest ze swoistym kontinuum empatii, określanej w skali od 0 do 6 oraz z testem, który ma na celu określenie nasilenia owej cechy u tych wskazanych osób.

Pacjent w takiej relacji terapeutycznej nacechowanej głównie empatią przestaje być już anonimowy. Ta cecha wpisana w zawody medyczne będzie priorytetem medycyny holistycznej. Owe podejście holistyczne znaczy całościowe biopsychospołeczne podejście do pacjenta ale też jego rodziny, i nie tylko z punktu widzenia chorego narządu. Cała tajemnica w zdolnościach empatycznych tkwi bowiem w tym, że trzeba ludzi lubić oraz być otwartym na ich wszystkie problemy.

Empatia sprzyja bardzo dobrej komunikacji z pacjentem, opartej przede wszystkim na zaufaniu oraz przejawianej życzliwości, a wzajemnie szanujący się także zespół medyczny czyni go wiarygodnym oraz profesjonalnym. Tymczasem badania dowodzą, iż pielęgniarki wykazujące bardzo wysoki poziom empatii są bardziej troskliwe i „lepiej rozumieją, co odczuwają pacjenci i mają wgląd w to, co dzieje się z ich emocjami. Dodatkowo na podstawie badań wykazano związek statystycznie między wypaleniem zawodowym a empatią u pielęgniarek onkologicznych. Wynika, że przedstawiciele prac medycznych, a głównie pielęgniarki i lekarze, są bardziej zagrożeni dużym ryzykiem wypalenia zawodowego, albowiem pomaganie poprzez dłuższy czas męczy.

Dehumanizacja Obronna, czyli psychiczny dystans objawia się cynizmem w stosunku do swoich pacjentów. Zawód chirurga jest narażony na naprawdę duże ryzyko bodźców stresowych, lecz jest on wysoko płatny. Sprawia to, iż w opinii społecznej zawód ten jest postrzegany jako trudny. Praca chirurga czy ratownika medycznego łączy się z wieloma traumatycznymi sytuacjami, takie sytuacje to zgon pacjenta czy wypadek komunikacyjny. Natomiast przykłady innych również trudnych sytuacji to agresywny lub pobudzony pacjent, chory, leczony psychiatrycznie popełniający samobójstwo oraz wiele innych nie mniej kłopotliwych wydarzeń.

Najczęściej wskazywane poprzez chirurga źródła stresu zawodowego to wówczas chaos organizacyjny i przeciążenie obowiązkami zawodowymi. W tej pracy zawodowej objawia się to zazwyczaj zdenerwowaniem. Występują również objawy somatyczne, a w tym bóle głowy, mięśni kręgosłupa czy bezsenność jest to patofizjologiczna reakcja organizmu na cięższe przeciążenie stresem zawodowym. Dochodzi zatem do zaburzenia równowagi biopsychospołecznej organizmu. Wówczas warto podkreślić, że bardziej podatne na to wypalenie zawodowe są osoby perfekcyjne, sumienne, niezwykle odpowiedzialne oraz takie, które są obarczane nadmiarem zadań nie potrafią odmówić i powiedzieć stanowczego „nie”. Natomiast inni, angażując bowiem takiego pracownika w dodatkowe przedsięwzięcia, często spożytkowują jego energię, doprowadzając wówczas organizm do spustoszenia psychicznego. Podkreślić warto, iż te zasoby emocji są jednakże bardziej ograniczone i nie można dopuścić do ich wyeksploatowania.